Schuimverbanden werden ongeveer 25 jaar geleden geïntroduceerd. Ze zijn meestal gemaakt van polyurethaan, hoewel er ook siliconenschuim is ontwikkeld, en bieden een zacht, absorberend verband voor granulatiewonden van verschillende etiologieën en groottes. Ze zijn ook gasdoorlaatbaar-, zorgen voor thermische isolatie en helpen een vochtig wondmilieu te behouden (Thomas, 1993). In tegenstelling tot gaas laten schuimverbanden geen vezels of deeltjes los, en afhankelijk van hun formulering kunnen ze worden gebruikt op licht, matig of sterk exsuderende wonden.
Polyurethaanschuimen
Polyurethaanschuimen zijn verkrijgbaar in een aantal verschillende vormen en een verscheidenheid aan vormen en maten, met of zonder zelfklevende randen (Morgan, 1999).
Schuimvellen
Deze bestaan uit hydrofiele polyurethaanschuimplaten met open-cellen. Ze zijn doorlaatbaar voor gas en waterdamp, terwijl hun buitenoppervlakken hydrofoob blijven (Dale, 1997). Afhankelijk van de
aard en toestand van de wond en de hoeveelheid exsudaat, moeten deze mogelijk van twee keer per dag tot één keer per week worden vervangen.
- Oefenpunt
De manier waarop schuimvellen bloed of exsudaat absorberen, varieert afhankelijk van hun formulering. Eén bepaald product trekt vloeistof omhoog in een warmte-behandeld oppervlak en verspreidt dit vervolgens zijdelings over het oppervlak van het verband. Dit betekent dat, om maceratie of lekkage te voorkomen, het verband het wondbed minimaal 2-3 cm moet overlappen (Thomas, 1996).
Sommige schuimdoeken werden oorspronkelijk alleen aanbevolen voor de behandeling van licht exsudaat, maar sindsdien is er een meer absorberende versie geproduceerd die geschikt is voor matig tot zwaar exsuderende wonden (Banks et al, 1997).
Schuimverbanden met een film-rug
Deze bestaan uit drie componenten: een laag{0}}klevend net van polyurethaan dat in contact komt met de wond en is ontworpen om verkleving te voorkomen of te verminderen, een centrale laag van hydrofiel polyurethaanschuim en een achterkant van polyurethaanfilm die de doorgang van exsudaat blokkeert (Dale, 1997).
Ze zijn zeer absorberend, kunnen vaak meerdere dagen op de wond blijven zitten en kunnen worden gebruikt op sterk exsuderende wonden zonder angst voor maceratie (Thomas, 1996).
Polyurethaan membranen
Deze bestaan uit een dun microporeus vel polyurethaanschuim dat is gecoat met een hydrofiele lijm en gebonden aan een achterkant van polyurethaanfilm. Ze zijn zeer goed doorlaatbaar voor vochtdamp en hun doorlaatbaarheid past zich aan de hoeveelheid geproduceerd exsudaat aan.
Ze hebben echter een beperkt absorptievermogen en zijn daarom alleen geschikt voor licht exsuderende wonden.
Deze verbanden moeten worden vervangen als het exsudaat zichtbaar is binnen 1 cm van de rand van het verband of na vijf tot zeven dagen, afhankelijk van het type wond.
Schuimverbanden hebben veel verschillende samenstellingen en structuren, zodat ze kunnen worden gebruikt op een verscheidenheid aan wonden, waaronder beenulcera, traumatische wonden, kleine brandwonden, donorplaatsen, kwaadaardige wonden en wonden in gaatjes. Ze zijn niet geschikt voor droge necrotische wonden, maar kunnen wel worden gebruikt in combinatie met een debrideringsmiddel. Bijvoorbeeld met een hydrogel om autolyse te bevorderen (Thomas, 1993).
